W KL Groß-Rosen początkowo był tylko jeden barak dla chorych. Ponieważ jednak liczba więźniów ciągle rosła, dostosowano do tego celu więcej bloków. W styczniu 1945 roku było ich łącznie siedem. Jeśli przenoszono tam więźnia, na karcie odnotowywano też numer bloku. Zapisywano go albo liczbami rzymskimi R IV, albo arabskimi R5. Mogło też być np. tylko „Verl. 7”, co miało oznaczać przeniesienie do bloku 7 szpitala obozowego („Krankenbau”). Poza tym były też przeniesienia do baraku tzw. ochronki (niem. Schonung, skrót „Sch.”) albo na kwarantannę („Qu.”). Tzw. ochronka była obszarem w obrębie szpitala obozowego, gdzie więźniowie mieli wypoczywać i nie musieli pracować. Kwarantanna miała dać pewność, że dana osoba nie zaraża już innych.