Początkowo komendanci obozów koncentracyjnych mieli stosunkowo wolną rękę w tworzeniu formularzy, których używano w obozach. Od 1942 roku centralny nadzór nad formularzami przejął Główny Urząd Gospodarki i Administracji, którego Urząd D sprawował kontrolę nad obozami koncentracyjnymi. Od tego momentu wszystkie dokumenty z wszystkich obozów miały być drukowane w drukarni obozu Auschwitz. Istniały oczywiście wyjątki od tej reguły, zwłaszcza kiedy dokumenty były pilnie potrzebne. W kartotece pacjentów w Groß-Rosen znajdują się oba typy dokumentów: Te z drukarni Wilhelma Möllera z lat 1942 i 1943 oraz te z drukarni obozu Auschwitz. Te ostatnie rozpoznaje się po skrócie KL/2 określającym typ formularza. Po tym, następuje miesiąc i rok złożenia do druku – w tym przypadku kwiecień 1943 roku – oraz wysokość nakładu. W kwietniu 1943 roku nakład wynosił do 200 000 sztuk. Ta ilość najwyraźniej jednak nie wystarczyła, bowiem w tym samym miesiącu drukowano jeszcze karty w Oranienburgu. Dochodziło do tego zazwyczaj wtedy, kiedy drukarnia obozu Auschwitz miała zbyt wiele zleceń i nie mogła ich wykonać na czas.