Zaraz po przybyciu na miejsce wszystkim więźniom obozów koncentracyjnych przydzielano numery, tak zwane numery więźniarskie. W obozach koncentracyjnych numery te znaczyły więcej niż nazwiska. Na przykład na apelach więźniowie musieli meldować się numerem, a nie nazwiskiem. Niekiedy te same numery przydzielano wielokrotnie, na przykład po większych zwolnieniach, przeniesieniach albo po śmierci więźniów. Również po przeniesieniu do innego obozu więźniowie prawie zawsze otrzymywali nowy numer. Mogło się więc zdarzać, że ten sam numer otrzymało w różnym czasie wiele osób. Niemniej jednak numer więźniarski jest często najdokładniejszym sposobem identyfikacji osoby. W niektórych dokumentach obozu koncentracyjnego używano nawet wyłącznie numeru więźniarskiego zamiast nazwiska. Dlatego również pracownicy ITS zapisywali numery więźniarskie na kopertach, aby móc przyporządkować dokumenty odpowiednim osobom i na odwrót: znaleźć osoby, których dane dokumenty dotyczą.